X
تبلیغات
مقالات فیزیک
-------------------------------------------------------------------------------- The Earth's Magnetic Field -------------------------------------------------------------------------------- The Earth has a substantial magnetic field, a fact of some historical importance because of the role of the magnetic compass in exploration of the planet. Structure of the Field The field lines defining the structure of the magnetic field are similar to those of a simple bar magnet, as illustrated in the following figure. The Earth's magnetic field and Van Allen radiation belts It is well known that the axis of the magnetic field is tipped with respect to the rotation axis of the Earth. Thus, true north (defined by the direction to the north rotational pole) does not coincide with magnetic north (defined by the direction to the north magnetic pole) and compass directions must be corrected by fixed amounts at given points on the surface of the Earth to yield true directions. Van Allen Radiation Belts A fundamental property of magnetic fields is that they exert forces on moving electrical charges. Thus, a magnetic field can trap charged particles such as electrons and protons as they are forced to execute a spiraling motion back and forth along the field lines. As illustrated in the adjacent figure, the charged particles are reflected at "mirror points" where the field lines come close together and the spirals tighten. One of the first fruits of early space exploration was the discovery in the late 1950s that the Earth is surrounded by two regions of particularly high concentration of charged particles called the Van Allen radiation belts. The inner and outer Van Allen belts are illustrated in the top figure. The primary source of these charged particles is the stream of particles emanating from the Sun that we call the solar wind. As we shall see in a subsequent section, the charged particles trapped in the Earth's magnetic field are responsible for the aurora (Northern and Southern Lights). Origin of the Magnetic Field Magnetic fields are produced by the motion of electrical charges. For example, the magnetic field of a bar magnet results from the motion of negatively charged electrons in the magnet. The origin of the Earth's magnetic field is not completely understood, but is thought to be associated with electrical currents produced by the coupling of convective effects and rotation in the spinning liquid metallic outer core of iron and nickel. This mechanism is termed the dynamo effect. Rocks that are formed from the molten state contain indicators of the magnetic field at the time of their solidification. The study of such "magnetic fossils" indicates that the Earth's magnetic field reverses itself every million years or so (the north and south magnetic poles switch). This is but one detail of the magnetic field that is not well understood. The Earth's Magnetosphere The solar wind mentioned above is a stream of ionized gases that blows outward from the Sun at about 400 km/second and that varies in intensity with the amount of surface activity on the Sun. The Earth's magnetic field shields it from much of the solar wind. When the solar wind encounters Earth's magnetic field it is deflected like water around the bow of a ship, as illustrated in the adjacent image (Source). The imaginary surface at which the solar wind is first deflected is called the bow shock. The corresponding region of space sitting behind the bow shock and surrounding the Earth is termed the magnetosphere; it represents a region of space dominated by the Earth's magnetic field in the sense that it largely prevents the solar wind from entering. However, some high energy charged particles from the solar wind leak into the magnetosphere and are the source of the charged particles trapped in the Van Allen belts. -------------------------------------------------------------------------------- Next Back Top Home Help --------------------------------------------------------------------------------
+ نوشته شده در  شنبه سوم اسفند 1387ساعت 16:11  توسط سجاد  | 

-------------------------------------------------------------------------------- The Earth's Magnetic Field -------------------------------------------------------------------------------- The Earth has a substantial magnetic field, a fact of some historical importance because of the role of the magnetic compass in exploration of the planet. Structure of the Field The field lines defining the structure of the magnetic field are similar to those of a simple bar magnet, as illustrated in the following figure. The Earth's magnetic field and Van Allen radiation belts It is well known that the axis of the magnetic field is tipped with respect to the rotation axis of the Earth. Thus, true north (defined by the direction to the north rotational pole) does not coincide with magnetic north (defined by the direction to the north magnetic pole) and compass directions must be corrected by fixed amounts at given points on the surface of the Earth to yield true directions. Van Allen Radiation Belts A fundamental property of magnetic fields is that they exert forces on moving electrical charges. Thus, a magnetic field can trap charged particles such as electrons and protons as they are forced to execute a spiraling motion back and forth along the field lines. As illustrated in the adjacent figure, the charged particles are reflected at "mirror points" where the field lines come close together and the spirals tighten. One of the first fruits of early space exploration was the discovery in the late 1950s that the Earth is surrounded by two regions of particularly high concentration of charged particles called the Van Allen radiation belts. The inner and outer Van Allen belts are illustrated in the top figure. The primary source of these charged particles is the stream of particles emanating from the Sun that we call the solar wind. As we shall see in a subsequent section, the charged particles trapped in the Earth's magnetic field are responsible for the aurora (Northern and Southern Lights). Origin of the Magnetic Field Magnetic fields are produced by the motion of electrical charges. For example, the magnetic field of a bar magnet results from the motion of negatively charged electrons in the magnet. The origin of the Earth's magnetic field is not completely understood, but is thought to be associated with electrical currents produced by the coupling of convective effects and rotation in the spinning liquid metallic outer core of iron and nickel. This mechanism is termed the dynamo effect. Rocks that are formed from the molten state contain indicators of the magnetic field at the time of their solidification. The study of such "magnetic fossils" indicates that the Earth's magnetic field reverses itself every million years or so (the north and south magnetic poles switch). This is but one detail of the magnetic field that is not well understood. The Earth's Magnetosphere The solar wind mentioned above is a stream of ionized gases that blows outward from the Sun at about 400 km/second and that varies in intensity with the amount of surface activity on the Sun. The Earth's magnetic field shields it from much of the solar wind. When the solar wind encounters Earth's magnetic field it is deflected like water around the bow of a ship, as illustrated in the adjacent image (Source). The imaginary surface at which the solar wind is first deflected is called the bow shock. The corresponding region of space sitting behind the bow shock and surrounding the Earth is termed the magnetosphere; it represents a region of space dominated by the Earth's magnetic field in the sense that it largely prevents the solar wind from entering. However, some high energy charged particles from the solar wind leak into the magnetosphere and are the source of the charged particles trapped in the Van Allen belts. -------------------------------------------------------------------------------- Next Back Top Home Help --------------------------------------------------------------------------------
+ نوشته شده در  شنبه سوم اسفند 1387ساعت 16:9  توسط سجاد  | 

ميدان مغناطيسي زمين   


ساختار ميدان
خطوط ميدان مغناطيسي كه ساختار ميدان مغناطيسي را تعيين مي كنند شبيه خطوط ميدان حاصل از يك آهنرباي ميله اي ساده هستند.

معلوم شده كه محور ميدان مغناطيسي نسبت به محور چرخش زمين مايل است. بنابراين شمال (كه جهت قطب شمال چرخشي است) بر قطب شمال مغناطيسي (كه جهت قطب شمال مغناطيسي است) منطبق نمي باشد و در هر نقطه اي روي سطح زمين بايد جهت قطب نما را با مقدار ثابتي تصحيح كرد تا جهت صحيح را نشان دهد.
مدار چرخشي وان آلن
يكي از ويژگيهاي اصلي ميدان مغناطيسي اين است كه روي بارهاي الكتريكي در حال حركت نيرو اعمال مي كند. بنابراين ميدان مغناطيسي مي تواند ذرات بارداري مانند الكترون و پروتون را كه در امتداد خطوط ميدان،‌حركتي چرخشي به سمت جلو و عقب دارند به دام بيندازد.
همانطور كه در شكل نشان داده شده، ذرات باردار در نقاط آينه اي كه خطوط ميدان به هم نزديكتر مي شوند و بيضويهاي آنها بسته تر مي شود، بازتاب مي شوند. يكي از نخستين نتايج اكتشافات فضايي در اواخر دهه 1950 اين بود كه زمين توسط دو محدوده احاطه شده كه تراكم ذرات باردار در آنجا بالاست و كمربند تابشي وان آلن ناميده مي شود.
منشا اوليه اين ذرات باردار، جريان ذرات بارداري است كه از خورشيد ساطع مي شوند و آنها را بادهاي خورشيدي مي نامند. اين ذرات باردار در ميدان مغناطيسي زمين كه عامل اصلي ايجاد شفق است به دام مي افتند (نورهاي شمالي و جنوبي).
منشا ميدان مغناطيسي
ميدان مغناطيسي در اثر حركت بارهاي الكتركي ايجاد مي شود. مثلا ميدان مغناطيسي يك آهنرباي مغناطيسي در اثر حركت الكترونها در آهنربا ايجاد مي شود كه اين الكترونها داراي بار منفي هستند. منشا ميدان مغناطيسي زمين به طور كامل معلوم نشده است اما تصور مي شود كه اين ميدان در اثر جريانهاي الكتريكي به وجود مي آيد كه اين جريانها در اثر تركيب اثر همرفتي و چرخش هسته خارجي به وجود مي آيند كه مايع بوده و از فلزات آهن و نيكل تشكيل شده است. اين مكانيزم اثر دينامو ناميده مي شود.
سنگهايي كه از مواد مذاب به وجود آمده اند، ميدان مغناطيسي زمان انجماد خود را حفظ كرده اند. مطالعه اين فسيلهاي مغناطيسي نشان مي دهد كه ميدان مغناطيسي زمين هر چند ميليون سال يك بار عوض مي شود (قطبهاي شمال و جنوب مغناطيسي عوض مي شوند). اين يكي از ويژگيهاي ميدان مغناطيسي است كه درست درك نشده است.
مگنتوسفر زمين
همه اجسام مغناطيسي خطوط نيرويي را به وجود مي آورند كه قابل مشاهده نيست و بين قطبهاي جسم تشكيل مي شود. يك روش ساده براي ديدن اين خطوط، پاشيدن براده آهن روي ورقه كاغذي و قرار دادن يك آهنرباي ميله اي زير كاغذ است. براده هاي آهن در اطراف آهنربا و در امتداد خطوط ميدان مغناطيسي مرتب مي شوند.

به عبارت ساده،‌ مي توان زمين را به صورت يك آهنرباي دو قطبي در نظر گرفت. خطوط ميدان مغناطيسي بين قطبهاي شمال و جنوب غناطيسي زمين قرار مي گيرند همانگونه كه بين قطبهيا يك آهنرباي ميله اي قرار مي گيرند. ذرات باردار روي اين خطوط ميدان به دام مي افتند (همانگونه كه براده هاي آهن به دام افتادند) و مگنتوسفر را به وجود مي آورند.

بادهاي مغناطيسي كه در بالا ذكر شد جرياني از گازهاي يوني است كه از خورشيد با سرعت 400 كيلومتر در ثانيه به خارج منتشر مي شود و شدت آن بر حسب ميزان فعاليت سطحي خورشيد تغيير مي كند. ميدان مغناطيسي زمين در مقابل بادهاي خورشيدي مانند سپري مقاومت مي كند. هنگامي كه بادهاي خورشيدي با ميدان مغناطيسي زمين برخورد مي كنند مانند آبي اطراف دماغه كشتي،‌ منحرف مي شوند همانطور كه در تصوير نشان داده شده است.
سطح فرضي اي كه باد خورشيدي به آن برخورد مي كند، شوك دماغه ناميده مي شود. فضا در پشت شوك دماغه قرار مي گيرد و بخشي كه زمين را محصور مي كند، مگنتوسفر ناميده مي شود. مگنتوسفر بخشي از فضاست كه ميدان مغناطيسي زمين در آنجا متمركز است و مانع از ورود بادهاي خورشيدي مي شود. اما گاهي اوقات ذرات باردار و پرانرژي باد خورشيدي وارد مگنتوسفر مي شوند. اين ذرات منشا اصلي ذرات بارداري هستند كه در كمربند وان آلن به دام مي افتند.

خطوط ميدان مغناطيسي زمين مانند آهنرباي ميله اي متقارن نيستند. برخورد بادهاي خورشيدي باعث مي شود كه خطوط ازسمت خورشيد به سمت قطب نما باشند در حالي كه خطوط ميدان از جريان خورشيد برمي گردند و دنباله مغناطيسي زمين را تشكيل مي دهند. مگنتوسفر حدود 80 تا 60000 كيلومتر(50 تا 37280 مايل) در فضاي خلا و به سمت خورشيد توسعه يافته و بيش از 300000 كيلومتر(186500 مايل) دورتر از خورشيد كشيده شده است.

مغناطيس سنجي زميني   


سيستمهاي جرياني يونوسفري و مگنتوسفري در ميدان ژئومغناطيسي زمين ناهنجاريهايي را ايجاد مي كنند. بنابراين با اندازه گيري اين اثرات با مغناطيس سنجهاي زميني، شخص مي تواند فعاليت مگنتوسفر (يعني توسعه طوفانهاي ژئومغناطيسي) را دائما ثبت كند. مثلا از روي اين اندازه گيريها،‌شاخصهاي ژئومغناطيسي متعددي محاسبه مي شوند. به همين علت ابزارها را در زنجيره هاي نصف النهاري قرار مي دهند مانند زنجيره تصويري فنلاند (كه توسط موسسه هواشناسي فنلاند كنترل مي شود) و زنجيره سامنت در انگلستان. كانوپوس، يك پروژه بزرگ كانادايي است در حالي كه اينترمگنت پروژه اي براي ثبت تبادل داده هاي مغناطيسي اطراف زمين است.
معمولا ناهنجاريهاي ميدان مغناطيسي در امتداد شمال- جنوب (شمال مثبت)، شرق- غرب (شرق مثبت) و به موازات جهت B (در نيمكره شمالي) حل مي شوند و به ترتيب مولفه هاي H، D و Z را نشان مي دهند. گاهي اوقات سيستم مختصات جغرافيايي مورد استفاده قرار مي گيرد كه در آن نشانه هاي X، Y و Z ناهنجاريهاي مغناطيسي شمال، شرق و قائم (پايين مثبت) را نشان مي دهند.
نمي توان توزيع جريان يونوسفري افقي و واقعي را منحصرا از روي ناهنجاريهاي مغناطيسي زمين به دست آورد زيرا تركيبي از جريانهاي يونوسفري افقي، جريانهاي ميداني، جريانهاي دور مگنتوسفر و جريانهاي سطح زمين هستند. به اين علل معمولا ناهنجاريهاي ميدان مغناطيسي زمين با عنوان جريانهاي يونوسفري نشان داده مي شوند.

معمولا قدرت تفكيك زماني مگنتوسفر حدود 10 ثانيه است. مغناطيس سنجهاي نوساني كه براي مطالعه نوسانهاي ژئومغناطيسي در محدوده ULF به كار مي روند،‌ قابليت تفكيك بهتري دارند كه حدود 1/0 ثانيه است.

http://www.ngdir.ir/Geolab/PGeoLabExp.asp?PExpCode=5209&PID=10&#Nod1
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:54  توسط سجاد  | 


+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:53  توسط سجاد  | 

  o روش مغناطيس سنجي
  
   روش مغناطيس سنجي كه قديميترين روش ژئوفيزيك اكتشافي است؛ در اصول و حتي تعبير و تفسير شباهتهاي بسياري با روشهاي ثقل سنجي دارد. اما به طور معمول اين روش پيچيده تر است و تغييرات ميدان مغناطيسي نيز نامنظم تر و محلي تر از شتاب ثقل زمين است.
   در اين روش اندازه گيري تغييرات ميدان مغناطيسي زمين انجام مي شود. چرا كه برخي از مواد مانند مگنتيت در ميدان مغناطيسي زمين، آنوماليهاي بالاي مغناطيسي نشان مي دهند. كانسارهاي آهن، مس هاي اسكارن، نيكل و آزبست به دليل همراهي با كانه هاي مغناطيسي، با برداشتهاي مغناطيس سنجي به راحتي قابل اكتشافند. حتي برخي از ژئوفيزيكدانان اكتشافي، اين روش را براي اكتشاف طلاي پلاسري به علت همراهي آن با ماسه هاي سياه حاوي مقادير بالاي مگنتيت، توصيه مي كنند.
  

    اولين بار گيلبرت (سال 1600) پزشك مخصوص ملكه اليزابت اول در كتاب مغناطيس، مفهوم ميدان مغناطيسي زمين را با تعيين جهت آن در هر نقطه از سطح زمين مشخص نمود.
   در حدود سال 1640 به منظور اكتشاف آهن، در سوئد آنوماليهاي محلي با اندازه گيري ميدان مغناطيسي زمين شناسايي شد. در پايان قرن هفدهم استفاده از اين روش مطالعاتي براي اكتشاف كانسارهاي آهن امري متداول و معمول بود.

   اولين مگنتومتر نسبتاً دقيق اندازه گيري ميدان مغناطيسي در سال 1873 توسط پروفسور تالن ابداع شد.

http://www.ngdir.ir/geoportalinfo/PSubjectInfoDetail.asp?PID=43&index=4
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:51  توسط سجاد  | 

 مغناطيس زمين   


در مقايسه با ساير داده هاي ژئوفيزيكي مربوط به زمين ، اطلاعات جمع آوري شده در مورد ميدان مغناطيسي زمين نسبتا" زياد است .


مطالعات ميدان مغناطيسي زمين در طول چند صد سال انجام شده است . اندازه گيري هايي در دريا براي مقاصد ناوبري ، در خشكي در ارتباط با كاوش و در پايگاههاي مغناطيسي براي تعيين تغييرات ميدان انجام شده است . در مقايسه با ساير داده هاي ژئوفيزيكي مربوط به زمين ، اطلاعات جمع آوري شده در مورد ميدان مغناطيسي زمين نسبتا" زياد است . نتايج اين مطالعات نشان داده كه ميدان مغناطيسي زمين در ارتباط با اكتشافات ژئوفيزيكي از سه قسمت تشكيل شده است :
1) ميدان اصلي : با آنكه زمان ثابت نيست نسبتا" به آرامي تغيير مي كند و منشاء آن داخلي است .
2) ميدان خارجي : جزء كوچكي از ميدان اصلي است كه منشاء آن خارج از زمين مي باشد و نسبتا" سريع تغيير مي كند . تغييري كه بخشي از آن دوره اي و بخشي تصادفي است .
3) تغييرات ميدان اصلي : معمولا" ولي نه هميشه خيلي كوچكتر از ميدان اصلي است . نسبتا" با زمان و مكان ثابت است و در اثر ناهنجاري هاي مغناطيسي محلي در نزديكي سطح پوسته زمين بوجود مي آيد . اين تغييرات هدف هاي ژئو فيزيك اكتشافي را تشكيل مي دهد .
اكتشاف مغناطيسي در خشكي ، دريا و هوا انجام مي شود . براي نواحي با گسترش قابل ملاحظه ، عمليات شناسايي هم در خشكي و هم در دريا به راحتي با مغناطيس سنج هوا برد انجام مي شود . در اكتشافات نفت روش مغناطيسي منحصرا" يك وسيله شناسايي است كه كلا" به شكل اندازه گيري هاي هوابردي انجام مي شود . اين روش به همراه روش گراني به عنوان مقدمه اي بر كارهاي لرزه اي براي تعيين عمق تقريبي ، توپوگرافي و خصوصيات پي سنگ بكار مي رود . چون خودپذيري سنگ هاي رسوبي نسبتا" كم است ، پاسخ اصلي مربوط به سنگ هاي آذرين زير رسوب هاست . لذا انتظار مي رود كه در چنين نواحي برجستگي هاي مغناطيسي نسبتا" كوتاه باشد كه معمولا" نيز چنين است .
شناسايي در مورد اكتشاف كاني ها به مقدار زياد از هوا انجام مي شود كه اغلب با روش EM هوابردي تركيب مي شود . تقريبا" همه پيگيري هاي زميني ، اندازه گيري هاي مغناطيسي تفصيلي را نيز شامل مي شود . نظير جستجوي نفت كه اين روش نيز معمولا" غير مستقيم است يعني توجه اصلي بيشتر به نقشه برداري زمين شناختي است نه به خود تمركز مغناطيسي . پيوند ناهنجاري هاي مغناطيسي سرشتي با سولفور فلزهاي پايه ، طلا ، پنبه نسوز و غيره به عنوان نشاني در اكتشاف كاني ها بكار مي رود . البته روش مغناطيسي به طور مستقيم در جستجوي كانه هاي مشخصي از آهن و تيتانيوم نيز بكار مي رود .
مغناطيس سنگها و کانيها:
نوعهاي اصلي مغناطيس: از آنجا که بي هنجاريهاي مغناطيسي کلاً در اثر مقدار کانيهاي مغناطيسي موجود در سنگها به وجود مي آيد، لازم است که اين کانيها که از نظر تعداد معدودند و به ويژه خودپذيري مغناطيسي آنها مورد بحث قرار گيرد.
تمام کانيها، عناصر، ترکيبها را ميتوان برحسب ويژگي مغناطيسي شان به سه گروه تقسيم کرد:
ديامغناطيس، پارامغناطيس و فرو مغناطيس
ديامغناطيس: جسم ديامغناطيس جسمي است که داراي خودپذيري مغناطيسي منفي باشد. اين بدان معني است که شدت مغناطيسي القا شده در جسم بر اثر ميدان H برخلاف جهت H باشد. تمام مواد در اصل ديامغناطيسي اند، زيرا حرکت مداري الکترونهاي با بار منفي در جسم، در حضور ميدان خارجي H، در جهتي است که با H مخالفت ميکند. ولي ديامغناطيس تنها وقتي غالب است که گشتاور مغناطيسي اتمي خالص تمام اتمها، وقتي H برابر صفر است، صفر شود.
اين وضعيت، سرشتي اتمهاي با لايه هاي الکتروني بسته است. ديامغناطيس در مقايسه با ساير اشکال مغناطيس، اثر ضعيفي است. بسياري از عناصر و ترکيبات ديامغناطيس هستند. معمولي ترين مواد ديامغناطيس زمين، گرافيت، ژيپس، مرمر، کوارتز و نمک ميباشند.
پارامغناطيس: تمام موادي که ديامغناطيس نيستند، پارامغناطيس ميباشند، يعني K براي آنها مثبت است. در يک جسم پارامغناطيس، زماني که ميدان خارجي صفر است، هر اتم يا مولکول يک گشتاور مغناطيسي خالص دارا ميباشد. پرامغناطيس، سرشتي اجسامي است که لايه هاي زيرين آنها کاملاً پر نشده باشد.
فرومغناطيس: آهن، کبالت و نيکل عنصرهاي پارامغناطيس هستند که در آنها برهمکنش بين اتمها و گروههاي اتمي به اندازه اي قوي است که به خط شدگي گشتاورها در داخل منطقه ها يا حوزه هاي بزرگي از جسم وجود دارد در حالي که خودپذيري مواد ديامغناطيسي و پارامغناطيسي اغلب کمتر از 10-3 است، اين سه ماده فرومغناطيسي مقاديري در حدود 106 برابر اين مقدار دارند. فرومغناطيس نيز با دما کاهش مي يابد و در دماي کوري کاملاً از بين ميرود. کانيهاي فرومغناطيسي ظاهراً در طبيعت وجود ندارند.
فري مغناطيس: موادي که حوزه هاي مغناطيسي آنها به نواحيي تقسيم شده باشند که به خط شدگي آنها خلاف جهت يکديگر باشد ولي گشتاور خالص آنها وقتي H=0 است، صفر نباشد، فري مغناطيس ناميده ميشود. با به خط شدگي مغناطيسي يک سري از حوزه هاي فرعي قوي تر از ديگر حوزه هاست، در حالي که تعداد هر دو حوزه برابر است و يا حوزه هاي فرعي از يکنوع بيشتر از حوزه هاي ديگر است. مثالهايي از کانيهاي فري مغناطيس نوع اول، مگنتيت، تيتانومگنتيت، ايلمنيت، اکسيدهاي آهن و يا آهن و تيتانيوم ميباشند. پيروتيت کاني مغناطيسي از نوع دوم است. عملاً تمام کانيهاي مغناطيسي، فري مغناطيس هستند.

پاد مغناطيس: اگر گشتاورهاي مغناطيسي خالص مربوط به حوزه هاي فرعي موازي و پادموازي در ماده اي، که در غير اين صورت فرومغناطيس بود، يکديگر خنثي کنند، خودپذيري حاصل بسيار کم و در حد اجسام پارامغناطيس خواهد شد. چنين ماده اي به دلايل واضح پادفرومغناطيس ناميده ميشود. هماتيت معمولي ترين مثال از اين نوع است.

http://www.ngdir.ir/Geolab/PGeoLabExp.asp?PExpCode=17&PID=10&#Nod1
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:46  توسط سجاد  | 

 اندازه گيري هاي مغناطيسي زمين   


اندازه گيري مغناطيسي بر روي زمين با دستگاه هاي قابل حمل يك روش نسبتا" قديمي و به خوبي جا افتاده است .


اندازه گيري مغناطيسي بر روي زمين با دستگاه هاي قابل حمل يك روش نسبتا" قديمي و به خوبي جا افتاده است . در اکتشاف نفت، چون اين روش براي شناسايي به کار ميرود، فاصله ايستگاهها از 0.25 تا چندين مايل متغير است. با وجود اين مغناطيس سنج هوابرد تقريباً جايگزين اندازه گيريهاي زميني شده است. اگر به دلايلي عمليات زميني مورد نياز باشد بهتر است كه آنرا با شناسايي گراني سنجي تواما" انجام داد زيرا فاصله ايستگاه ها و ناحيه اندازه گيري معمولا" يكي است .

از طرف ديگر اكتشاف كاني ها توسط مغناطيس سنج هاي زميني كاربرد وسيعي دارد . هر چند كاربرد عمده مغناطيس سنجي زميني در اندازه گيري هاي تفصيلي است ملي ممكن است به عنوان روش شناسايي در جستجوي فلزات پايه براي پيگيري عمليات شناسايي ژئوشيميايي قبل از تعيين محل شبكه بندي و ايجاد خطوط اندازه گيري بکاررود. در هر دو حالت ايستگاهها معمولاً با فاصله هاي کم انتخاب ميشوند. بنابراين فاصله ايستگاهها معمولاً 15 تا 60 متر است و گاهي اوقات تا 6 متر هم ميرسد. در اغلب عملياتهاي مغناطيسي زميني مولفه قائم اندازه گيري ميشود.

http://www.ngdir.ir/Geolab/PGeoLabExp.asp?PExpCode=133&PID=10
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اسفند 1387ساعت 10:45  توسط سجاد  |